فصل هشتم : حائر و غارت آن به دست مشعشعييّن بعد از رويدادهاى مذكور در اوايل هر يك از دو قرن پنجم و ششم هجرى ، از جمله آتش‌سوزى مهيب حرم امام حسين ( ع ) با دسيسهء القادر بالله عباسى در سال 407 ه و دستبرد المسترشد به اموال حائر در سال 526 ه ، مدت زيادى ( حدود چهارصد و پنجاه سال ) سپرى شد و به حسب ظاهر سوءقصدى نسبت به حائر صورت نگرفت و به حرم امام حسين ( ع ) در تمام اين مدّت ، اهانت نشد ، يا قربانى هوا و هوس‌هاى پست و پليد سياسى قرار نگرفت ؛ بلكه برعكس در اين مدت نسبتاً طولانى به گواهى شواهد و قرائن ، مورد تجليل و احترام فراوان سلاطين و زمامداران و طبقات مختلف مردم در سراسر جهان اسلام بود تا اينكه حادثه‌هاى نيمهء دوّم قرن نهم ه به دست « علىّ بن محمد بن فلاح » ، معروف به مشعشعى پيش آمد . در اوايل اين قرن دولتى عربى در جنوب عراق تأسيس شد كه تدريجاً قلمرو خود را گسترش داد و حويزه ، اهواز ، جزاير خليج فارس و بخشى از شهرهاى خوزستان را ضميمهء خود كرد و بيش از دو قرن ، يعنى از سال 808 ه كه توسط فلّاح بن محمد آل مشعشع ( متوفّاى سال 854 ه ) تأسيس گشت تا سال 1025 ه ادامه يافت . سپس قدرت ايشان كاسته شد و دست‌نشانده شاهان صفوى گرديدند .